.

.

.

. . . خداحافظ . . .!

.

.

.

کاش که این فاصله را کم کنی

ای درخت ها ، در زیر شاخه های شما خوش فراغتی است ، دست خنک به گونه فشردن ، باران عاشقانه ی شب را ، با اشک خود خوردن . گهگاه قطره های زلالش را ، چون مهره های تسبیح ، در لا به لای پنجه شمردن . با قطره های روشن باران رها شدن . رفتن به سوی صبح تولد ، رفتن به سوی جنگل سرسبز کودکی .

ای آب های روشن ، چشمانمان را شفا بدهید ، تا از سراب های فریب آور ، سرچشمه های روشن پاکی را جاری کنیم .

ای منجی شوره زار بشارت ها ، سطح جسم و روحمان را به تو می سپاریم ٬ تا  ما را از خود سرشار کنی .

و تو ای زلال تابناک ، ماهی همیشه تشنه ایم ، یک نفس اگر ما را به حال خود رها کنی ، ماهی تو جان سپرده روی خاک .

و تو ای خوب من ، متولد پاییزی ... فصل افتادن برگ ... فصل تولد رنگ !

مینای عزیزم ، تولدت مبارک ... خدا رو شاکریم که حضور سبزت رو به ما بخشید... درپناه خدای مهربون همیشه شاد باشی .